Όταν, λόγω έλλειψης υδρογόνου στον πυρήνα, σταματήσει η θερμοπυρηνική αντίδραση μεταστοιχείωσης, τότε οι αστέρες εξελίσσονται και απομακρύνονται από την κύρια ακολουθία. Τότε ο πυρήνας αρχίζει να ψύχεται και λόγω της υπερίσχυσης της θερμικής πίεσης του αερίου ο πυρήνας αρχίζει να συστέλλεται. Αν η μάζα του είναι μικρή η συστολή δεν συνοδεύεται από καταστροφικά φαινόμενα. Αντίθετα η ύλη αστέρων μεγάλης μάζας υφίσταται κατάρρευση, η οποία ακολουθείται από έκρηξη. Με τις σημερινές γνώσεις της Φυσικής είναι δυνατόν να υπάρξουν μόνο 4 τελικές καταστάσεις, όταν σταματήσει οριστικά η παραγωγή ενέργειας από θερμοπυρηνικές αντιδράσεις:
Α) Ο αστέρας διαλύεται, μετά από μια καταστρεπτική έκρηξη και η ύλη διασκορπίζεται στο μεσοαστρικό χώρο. Έτσι τίποτα δεν απομένει από τον αρχικό αστέρα
Β) Λευκός νάνος: Είναι ο εκφυλισμένος, γυμνός πυρήνας ενός αστέρα με σχετικά μικρή μάζα. Αρχικά μπορεί να έχει πολύ υψηλή θερμοκρασία, όμως, με την πάροδο του χρόνου μειώνεται, μέχρι να πάψει να ακτινοβολεί.
Γ) Αστέρας νετρονίων: Είναι ο εκφυλισμένος πυρήνας ενός αστέρα μεγάλης αρχικής μάζας. Η εξέλιξη της θερμοκρασίας του ακολουθεί, την πορεία της θερμοκρασίας των λευκών νάνων. Αρχικά δεν αποκλείεται ένας τέτοιος αστέρας να παρουσιαστεί ενεργά στον ουρανό με τη μορφή ενός pulsar, που γίνεται ορατός με παρατηρήσεις, σε ραδιοφωνικά μήκη κύματος.
Δ) Μελανή οπή: Στην περίπτωση αυτή η υδροστατική ισορροπία του αστέρα έχει καταστραφεί. Η μάζα του έχει καταρρεύσει, δημιουργώντας ένα αντικείμενο εξαιρετικά μεγάλης πυκνότητας. Σε κάθε μελανή οπή μπορούμε να αντιστοιχήσουμε ένα χαρακτηριστικό μήκος, που ονομάζεται ακτίνα Schwarzschild. Το βαρυτίκο πεδίο μιας μελανής οπής είναι τόσο ισχυρό, ώστε σε απόσταση μικρότερη από την Rs ακόμη και το φώς δεν μπορεί να διαφύγει από τη βαρυτική έλξη
Οι β, γ, δ χαρακτηρίζονται από τους αστρονόμους ως συμπαγείς αστέρες.
απο Ραφαήλ Λαμπούση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου